Związki żelaza w wodzie mogą pochodzić z różnych źródeł: gruntu, korozji urządzeń. Zawartość żelaza spotykana w wodach naturalnych wynosi od ilości śladowych do kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu miligramów w decymetrze sześciennym. Wody żelaziste mają wiele ujemnych właściwości: nieprzyjemny specyficzny zapach i smak, skłonność do osadzania szlamów w rurociągach lub grzejnikach, pozostawianie plam na pranych tkaninach, pokrywanie żółtymi plamami porcelany i szkła (wanny, umywalki), niekorzystny wpływ na jakość produktów spożywczych niektórych wyrobów przemysłowych.
Jako dopuszczalną normę przyjęto w Polsce 0,2mg Fe/dm3 i jest to wartość zgodna z normą Unii Europejskiej. Wymagania odnośnie związków żelaza w wodzie wykorzystywanej w przemyśle są bardzo różne.
Najczęściej stosowane metody odżelaziania to:
Jako skuteczne utleniacze stosuje się chlor, ozon a przede wszystkim nadmanganian potasu.
W wodach naturalnych związkom żelaza towarzyszą związki manganu, przeważnie w mniejszych ilościach. Mangan należy do związków charakterystycznych dla wód podziemnych. W wodach powierzchniowych występuje w postaci związków organicznych (rozkład martwych części roślinnych). Jego obecność w wodzie może powodować rozwój bakterii manganowych zatykających przewody i psujących smak wody. Sole manganu powodują powstawanie na powierzchni wody brunatnego nalotu i plam na tkaninach. Dopuszczalne stężenie manganu w wodzie do picia i celów gospodarczych nie może przekraczać 0,05 mg Mn/dm3 wg norm polskich i standardów Unii Europejskiej.
Proces odmanganiania jest podobny do procesu odżelazaiania wody. Często w praktyce prowadzi się je jednocześnie.
Najczęściej stosowane metody odmanganiania wody to: